Nico van Duijn

 Bij scheiding wijst de rechter co-ouderschap over de kinderen toe. Wil je alleen het gezag over de kinderen, dan moet je procederen tegen je ex. Vroeger was dat andersom. Rechters dachten met co-ouderschap narigheid voor kinderen te voorkomen. Een begrijpelijke overweging. Jammer genoeg verplaatst de ruzie over de kinderen zich naar thuis. Dit stopt niet, omdat de gezamenlijke opvoeding niet stopt. Bij de oude regeling waarbij één de ouderlijke macht had doofde de strijd uit. Men werd milder door afstand en tijd. Co-ouderschap onderhoudt de strijd. Uitwassen zijn co-ouders die sam-sam doen, fifty-fifty. Jij het ene kind en ik het andere, net als de inboedel. Jij het bestek, ik de tuinstoelen. Nog erger

De regering verplicht ziektekostenverzekeringen te onderhandelen over elke cent. De commerciële jongens en meisjes van de verzekeraar onderhandelen daartoe met medicijnfabrikanten. Als resultaat kunnen medicijnen dan bijvoorbeeld 9,5 cent kosten in plaats van 10 cent, per 100 stuks. Innig tevreden over zoveel winst voor de samenleving mailt de verzekeraar alle apothekers dat ze voortaan medicijnen moeten betrekken van Farmacash, de bekende Oezbekistaanse groothandel. Daar ligt nog een oude voorraad Griekse medicijnen met de opdruk µαρκττερρενρ. De bijhorende Russische doordrukstrips zijn alleen met een klopboor open te breken. Target gehaald, bonus voor de onderhandelaars. Nu onze patiënten.

Ze heeft tien jaar hoofdpijn, vanaf haar 7^e. De laatste jaren heeft ze dagelijkse hoofdpijn, vier soorten: gewone hoofdpijn, migraine, nekhoofdpijn, en pijnstiller afhankelijke hoofdpijn. Verder reageert ze gemakkelijk met allerlei lichamelijke klachten. Ze valt vlot flauw, heeft duizelingen, rugpijn, moeheid en tintelingen in het been. Ze is een fysiek mens, dat is haar aard. Het vervelende is dat er geen systeem in zit. Zonder aanleidingen heeft ze lichamelijke klachten, talloze. Dat is lastig voor een dokter. Je weet dan niet meer wat klachten betekenen; meestal niets, soms veel. We beginnen met vier aanpakken tegelijk.

 ‘U heeft hoge bloeddruk, maar medicijnen hoeft niet, medisch gezien dan”. Wat is hier medisch aan? Wie bepaalt wie behandeld moet worden en wie niet? Wie bepaalt wat erg is, U of uw dokter? Misschien heeft u meer te vertellen dan u denkt. Hoge bloeddruk betekent een risico voor hartinfarcten en beroertes. Het lijkt op te hard autorijden zonder autogordel. Vaak gaat het goed, regelmatig gebeuren er ongelukken. De geleerden onder de dokters kunnen uitrekenen hoeveel mensen er dood aan gaan. Dat kun je rustig aan ze overlaten. Ook berekenen ze hoeveel mensen een duizeling van de hogebloeddrukmedicijnen krijgen, van het keukentrapje vallen en hun nek breken. Niets is zonder risico. Maar wat is een groot risico?

U kunt voor elke puist terecht bij de locale kinderarts, zo blijkt uit twee pagina’s advertentie in de Almere Vandaag. Er is een echte Puistenpolikliniek. Wat fantastisch is dit. Tot nu toe konden die arme kinderen nergens terecht met hun puist. Moeder wist er niets van, oudere zus is dom, oma snapt er niets van, de drogist kost geld, de huisarts is afwezig, de dermatoloog is verdwenen. Maar de schoonheidsspecialiste van de kinderkliniek weet er wel raad mee, medisch gesteund door de kinderarts die ook even naar dat puistje kijkt. Die kinderarts heeft al vele poli’s voor Ernstige Ziektes geopend. Gewone kinderdingen Enge Ziektes noemen helpt bedrijfsmatig enorm, zei de business consultant van de Kinderkliniek.

Dokters houden niet erg van onduidelijke behandelingen. Haptonomie zit in die hoek. “Is het effect wel bewezen?”, zeggen dokters dan. Ik ben wat minder streng. Ik doe zelf ook veel onbewezen geneeskunde met mijn adviezen en schouderklopjes. Haptonomie doet dat ook. Het lijkt me een stelsel van ontspanningstechnieken. Dat kan weinig kwaad, denk ik. Maar hoe het werkt? Ik heb geen idee. Er valt weinig aan uit te leggen, zo is me verteld. Ik moest dat ervaren. Daartoe moest ik op een bijscholingscursus over de haptonomische benadering van plassen en poepen op een skippy-bal gaan zitten en een mij onbekend bilspier loslaten of juist aanspannen. Ik had geen idee waar de juf het over had.

(zie reactie en commentaar, onderaan)

Er zijn kinderartsen die aan ouders ‘osteopathie in overweging geven, als de baby onrustig is’. Osteopathie is al eng. Als echte kinderartsen hier reclame voor gaan maken, dan wordt het helemaal eng. Even uitleggen wat osteopathie is. Osteopaten voelen iets wat anderen niet voelen: scheve schedeltjes, kromme babynekjes, verkleefde hersenvliezen en vastzittende levertjes. Osteopaten kennen als enigen de verbanden tussen al die scheefheid, ziektes en ongemak. Normale baby’s moeten ook oppassen, want die worden preventief behandeld, vanaf de geboorte. Osteopaten duwen alles op zijn plaats, heel zachtjes natuurlijk. Dit gebeurt zo subtiel dat ze vermoedelijk niets doen. Of ze kraken die babynekjes wel echt en dan gaat er een enkele keer een baby dood (TV-programma Zembla, zie Google).

Een man huist 20 jaar in een rolstoel. Hij komt overal, op eigen kracht, met zijn indrukwekkend gespierde armen. Nu hij 70 jaar is komt hij wat kracht tekort voor hellinkjes. Zou een goedkope elektrische hulpmotor in zijn rolstoel kunnen? Nee, het wordt een dure scootmobiel, want daarvoor heeft hij een indicatie . Zijn sportiviteit is hij kwijt, gemeenschapsgeld is verspild. Omdat hij er recht op heeft.

Een gehandicapte man krijgt een PersoonsGebonden Budget van €25.000, om zelf zorg in te kopen. Hij had voor de lol PGB aangekruist op een formulier. Dat leek hem wel hip,

Het neemt weer toe, de formulieren in de thuiszorg. Verantwoording afleggen, transparant vooral, daar gaat het om, zeker bij al die projecten. Het barst van de projecten. De wijkverpleging heeft het er maar druk mee. Recent zijn twee vragenlijsten toegevoegd aan het anderhalf kilo zware zorgdossier en het invullen van de indicatie in de computer. Samen 300 vragen extra af te vinken, over patiënt en Arbo-omstandigheden. Vraag 38: ‘Is Meneer Karelsen een man of een vrouw?’.  Vraag 123: ‘Kan het bovenlicht in de douche van de patiënt geopend worden door een wijkverpleegkundige van 1.70 m, gemeten zonder schoenen? Zo nee, leg patiënt voorzichtig op de grond en bel de Arbodienst, de vakbond en de brandweer’.

Wekkerhoofdpijn of slaaphoofdpijn is een zeldzame hoofdpijnsoort, uit de groep van de aanvals­gewijze neuralgieën. De term neuralgieën suggereert dat er veel over bekend is. Dat is niet zo. Het is deftige onwetendheid. Mensen met slaaphoofdpijn zijn 60-plussers, wat vaker vrouwen dan mannen, die op een vaste tijd in de nacht wakker worden van een stevige kloppende pijn overal in het hoofd.

Een enkele keer verslaap ik me. Raar is dat ik dan 1 minuut voordat het spreekuur begint wakker schrik. Gelukkig woon ik dicht bij de praktijk. Tien minuten later zit ik achter mijn bureau, gepoetst en geschoren. Ik heb de wekker dan niet gehoord, denk ik. Maar misschien is dat niet waar. Misschien ben ik vergeten te bedenken dat ik naar de wekker moet luisteren. Vroeger kon ik bij het inslapen denken ‘Wordt wakker als het kind huilt’. Dat sprong ik vlot uit bed als dat kind huilde. Maar een knetterend onweer diezelfde nacht kon me niet wakker krijgen. Vaak word ik 1 minuut voordat de wekker afgaat vanzelf wakker.

Onlangs was ik in Oost-Berlijn, in de wijk Prenzlauer Berg. Het krioelt daar van de kinderen en ouders. Het is een oude, wat rommelige wijk, maar wel behoorlijk opgeknapt. Daar zat ik genoeglijk een boek te lezen op een van de vele terrassen. Er zijn brede stoepen, veel parkjes en kleine speeltuintjes op lege kavels tussen de oude panden. Gewoon zand in die zelfgemaakte speeltuintjes met klauterhout, een koffietentje en koeken voor een euro. Overal zie je vrolijke peuters met jonge ouders. In Almere heb je ook van die wijken, de kinderwagen wijken. Dat ziet er iets minder gezellig uit, zo’n strak Almeerse parkje, met rubberen tegels en een verwijderde schommel omdat 1 omwonende klaagde over het gepiep, van die schommel. Maar goed, de kinderen zijn hetzelfde. Er is wel een verschil, in ouders. In Almere komt een apart opvoedingstype voor: de Commando Opvoeding.

Bewegingsangst is niet meer durven bewegen uit angst voor pijn. Dat is een goede reflex als je enkel gebroken is. Als het gips er af is, dan is het een verkeerde reflex. Dan moet je een beetje door de pijn heen lopen. Niet teveel, niet te weinig. Niet te vroeg, niet te laat. Dat is nu zo lastig, de vage grens tussen vermijden van die bewegingen en het opzoeken van de pijn door te bewegen. Net zo met schouderblessures. Ooit viel ik van de trap, zijdelings, met mijn arm omhoog. Het voelde alsof mijn hele arm eraf scheurde. De fysiotherapeut en moeder Natuur kregen die schouder redelijk op orde in een paar weken. Maar niet helemaal. Ik geef toe, ik mis de zelfdiscipline om die stomme oefeningen te doen.

Dokters krijgen geen kanker. Nou ja, andere dokters soms wel, maar ik zelf niet, nu niet tenminste, later misschien. En dan zie ik het wel. Patiënten, die krijgen wel eens kanker. Patiënten kunnen tevoren ongerust of angstig zijn daarvoor. Dokters niet. Dokters zijn ongerust of zelfs angstig voor wat anders, namelijk een kankerdiagnose te missen, bij patiënten. In die bezorgde denkwereld speelt het eigen lijf geen rol. 

Op vakantie in de Pyreneeën moet er natuurlijk gefietst en gewandeld worden. Al te stoere wandeltochten probeer ik te vermijden, want een beetje hoogtevrees heb ik wel. Een klein vreesje maar. Een berg op met veel bomen, dat is prima. Maar een uitgehakt rotspaadje langs een afgrond van 100 meter diep, dat is me te bar. Tintelen in mijn maag, kriebels in mijn kuiten. Het is eigenlijk heel normaal. Eigenlijk is het geen hoogtevrees. Het is besef van de werkelijkheid.

Symptomen zijn kenmerken van ziekte, bouwstenen voor diagnoses. Ze zijn er in soorten. Gebruikelijk doen we het met symptomen die er zijn, soms met symptomen die ontbreken, de "niet-symptomen".

Blauwe nagels bij traplopen en roze in rust is een sterk symptoom voor ernstig zuurstofgebrek. Samen met een diepe, smerige hoest en koorts is het een sterk setje symptomen. Dan is het een ernstige longontsteking. Allerlei uitzonderingen zijn mogelijk, zoals  longontsteking met hartfalen samen. Maar het blijft een zekere longontsteking. Nou ja, bijna zeker. Want 100% zeker krijg je niet in de geneeskunde en zelfs dat is niet 100% waar.

Symptomen die er niet zijn geven ook zekerheid.

We hebben langzamerhand enige ervaring opgedaan met de volksvertegenwoordigers van de nieuwe politieke partij PVV in de gemeenteraad van Almere. Ze doen hun werk in de raad met overgave. Ze leggen hun opvattingen helder uit. Maar soms zijn hun opvattingen naar mijn mening totalitaire opvattingen.

Beste Stan,

Elk kind kiest zijn rol in het leven. Dat is in jouw geval niet eenvoudig. Je moeder is namelijk kinderpsycholoog en je vader drijft een hotel. Je vader communiceert zich dus de hele dag een ongeluk. Die man is bekaf ’s avonds. Je moeder spreekt kinderen die zich ongebruikelijk gedragen, om van de ouders maar te zwijgen. Ze smachten dus thuis naar rust. Jij en je 2-jarige zusje Lise zijn daar verantwoordelijk voor. De leuke kant is dat je zelf bepaalt wat rust is. Jongetjes en meisjes verschillen daarin. Ik zal je dat uitleggen. Je zus heeft gekozen voor de rol van het vrolijke, eigenzinnige mens. Iemand die zich goed kan redden zonder kinderpsycholoog. Dat is prettig voor je moeder, dus dat is geregeld. Richt jij je maar op je vader. Voor hem hoef je heus niet de hele dag vrolijk te zijn. Een eigen willetje hoeft al helemaal niet; veel te vermoeiend voor jongetjes. Kouwe drukte is voor meisjes.

Sommige mensen zijn allergisch voor mensen, voor alle mensen. Hen breekt het zweet uit op een receptie. Overleggen, samenwerken, telefoneren, ze vinden het zwaar. Het liefst doen ze alles per mail. Bij zware mensenallergie kan men beter boswachter worden, internationaal chauffeur of webwinkelier. Het zijn gelukkige mensen, als ze het goed regelen. Iedereen heeft wel een beetje mensenallergie, gericht op een bepaald type mensen.

Mensen verschillen. Je hebt leiders en leuners, voortrekkers en volgers, trekkers en talmers. Als op uw werk het aanrecht vol staat met vaatwas, dan zijn het steeds dezelfde mensen die de afwasmachine vullen. Iedereen irriteert zich. Een goed team heeft het goede mengsel van trekkers en talmers. Teveel trekkers is erg vermoeiend. Het schiet wel lekker op, maar het is heftig, al dat enthousiasme. Ook ken ik een team van uitsluitend talmers. Bij elke sollicitatie nemen ze weer een talmer aan. Daar gebeurt dus nooit iets. Maar ze zijn wel op tijd thuis.